دل نوشته های پسر پاییزی
سلام ، امروز عصر آسمان اینجا (اصفهان) درهم پیچید . گویی آسمان می خواست ببارد . می خواستم از او بپرسم که : تو دیگر چرا ؟ نکنه دل تو را هم شکستند ؟ تا حالا از خودتون پرسیدید که چرا وقتی باران می بارد ، بیشتر کسانی که صاحب احساسات پاک هستند و عاشقند بیشتر دوست دارند زیر باران بروند ؟ انگار حس قریبی بین آدمهای عاشق و آسمان و باران وجود داره . سهراب گفت : زیر باران باید رفت ، عشق را زیر باران باید جست ، فکر را ، خاطره را ، همه ی مردم شهر را زیر باران باید برد . و همه ی مردم این واژه ها را تکرار کردند بی آنکه خودشان به این واژه ها گوش کنند ؛ و من این واژه ها را باور کردم ، زیر باران رفتم و معجزه ی باران در من اثر کرد ؛ شروع کردم به ترانه سرایی ، به گفتن حقایق ؛ اما ... ، کمی به من گوش کردند ... ، بعد پوست خندی زدند و زیر لب به من گفتند : « دیوانه ی باران زده » ... و همگی رفتند ، و من ماندم ، تنها و حیران ...
تنها گناه من ، ساده دلی و صداقتم بود ...
سه شنبه ۲۰ فروردین ماه
بالاخره امروز آسمان اینجا بغض خودش را شکست و بارید و الان هم که من دارم می نویسم ٬ یعنی ساعت ۸:۴۵ شب ٬ همچنان دارد می بارد . خوشا به حالت آسمان ٬ می باری و با باریدنت خودت را سبک میکنی اما من حتی دیگر توانایی گریه کردن را هم ندارم . شکستم . جالبه که آب اساسا خاموش کننده آتش است ٬ اما برای من متفاوته ٬ هر بار باران می آید به یادت حرف کسی می افتم که روزی دوستم داشت . بهم می گفت هر وقت باران می بارید به زیر آن برو و به یاد من باش ... ! و من همچنان این کار را می کنم ٬ هر بار زیر باران می روم ٬ و این باران نه تنها آتش دلتنگی و علاقه ی منو خاموش نمی کنه بلکه اونو شعله ور تر هم میکنه . تا زنده ام به زیر باران می روم و آتش عشقم را شعله ور تر می کنم تا روزی که من به آتش عشق جهانی بپیوندم و با این نیروی عظیم تمامی نیروهای منفی ٬ نا مهربونی ها ٬ بی وفایی ها ٬ و ... همه ی بدی ها را از بین ببرم .
هستی آهنگهای بسیار دارد . پرده های بیشمار . آواهایی که باید شنید و نوا هایی که باید شناخت . باید به ضرب آهنگ آن پی برد و به رمز های جاودانه اش دل سپرد .
نشانه ها چشم به راهند تا انسان فرا خوانده شود ، به دور دست نظر دوزد و خود را آماده کند ، با تمام وجود ، مهیا و مجهز ، برای رفتن ، برای گام نهادن در راه و بیراه ، برای گریختن از بیم ها ، دلشوره ها و ترسها ، تردیدها ، برای فرو رفتن و فرا رفتن ، عبور از مرزها و گذر از بی نهایت به اقلیم پر رنگ رویا . به سر زمین مکاشفه ها ، به دیار دریافت ها ، به سوی فهمی عمیق تر و هدایت جهان به سوی هر آنچه که می خواهی . کوشش بسیار برای دانستن یک راز . کلیدی برای دستیابی به همه چیز .
هر کس مرکز جهان خویشتن است . نقطه ی تؤامان آغازها و پایان ها . او ارزشهای خود را بنا می نهد و هویت خویش را شکل می دهد . آیا ما پدید آورندگان شرایطیم و یا خود پدیده ایم بر آمده از آن ؟؟ مرزهای اختیار ما کجاست ؟ و دستهایمان در کدامین وادی از نیرو عاری می شوند ؟
در دنیای روابط تاریک . در جهان چراغ های خاموش ، در وادی متروک انسانهای تنها با مناسباتی مخدوش . چه کسی می خواهد در فرد گرایی خود فرو رویم ؟ در دنیای ذهنیات شناور بمانیم ؟ و جهان درون را به معیاری تردید ناپذیر مبدل نماییم ؟ و اینجاست که انسان جستجوگری در مسیر شدن پدید می آید ...
