... ساعت حرکت قطار که می رسید و همین که قطار راه می افتاد ٬ بچه ها می دویدند ٬ سنگ بر می داشتند و قطار را مورد حمله قرار می دادند . من تعجب می کردم که اگر به این قطار باید سنگ زد ٬ چرا وقتی ایستاده ٬ یک ریگ کوچک هم به آن نمی زنند و اگر باید برایش اعجا قایل بود ٬ اعجاب بیشتر وقتی است که حرکت می کند .
این معما برایم وجود داشت تا وقتی بزرگ شدم و وارد اجتماع شدم . دیدم ٬ این قانون کلی زندگی ما ایرانی هاست که هر کسی و هر چیزی تا وقتی که ساکن است ٬ تا ساکت است ٬ مورد تعظیم است اما همین که به راه افتاد و یک قدم برداشت ٬ نه تنها کسی کمکش نمی کند بلکه سنگ است که به طرفش پرتاب می شود و این نشانه ی یک جامعه ی مرده است . ولی یک جامعه ی زنده فقط برای کسانی احترام قایل است که متکلم هستند نه ساکت ٬ متحرکند نه ساکن ٬ با خبرند نه بی خیر ! .
انسان کامل یعنی انسانی که قهرمان همه ی ارزشهای انسانی است . در همه ی میدانهای انسانیت قهرمان است .
سالروز شهادت استاد و متفکر شهید ٬ مرتضی مطهری تسلیت باد و از طرفی روز معلم و استاد گرامی باد .
خداوند روح این شهید بزرگوار را قرین رحمت و شادی بگرداند
هستی آهنگهای بسیار دارد . پرده های بیشمار . آواهایی که باید شنید و نوا هایی که باید شناخت . باید به ضرب آهنگ آن پی برد و به رمز های جاودانه اش دل سپرد .
نشانه ها چشم به راهند تا انسان فرا خوانده شود ، به دور دست نظر دوزد و خود را آماده کند ، با تمام وجود ، مهیا و مجهز ، برای رفتن ، برای گام نهادن در راه و بیراه ، برای گریختن از بیم ها ، دلشوره ها و ترسها ، تردیدها ، برای فرو رفتن و فرا رفتن ، عبور از مرزها و گذر از بی نهایت به اقلیم پر رنگ رویا . به سر زمین مکاشفه ها ، به دیار دریافت ها ، به سوی فهمی عمیق تر و هدایت جهان به سوی هر آنچه که می خواهی . کوشش بسیار برای دانستن یک راز . کلیدی برای دستیابی به همه چیز .
هر کس مرکز جهان خویشتن است . نقطه ی تؤامان آغازها و پایان ها . او ارزشهای خود را بنا می نهد و هویت خویش را شکل می دهد . آیا ما پدید آورندگان شرایطیم و یا خود پدیده ایم بر آمده از آن ؟؟ مرزهای اختیار ما کجاست ؟ و دستهایمان در کدامین وادی از نیرو عاری می شوند ؟
در دنیای روابط تاریک . در جهان چراغ های خاموش ، در وادی متروک انسانهای تنها با مناسباتی مخدوش . چه کسی می خواهد در فرد گرایی خود فرو رویم ؟ در دنیای ذهنیات شناور بمانیم ؟ و جهان درون را به معیاری تردید ناپذیر مبدل نماییم ؟ و اینجاست که انسان جستجوگری در مسیر شدن پدید می آید ...
