الهی
چشمی که تو را نبیند کور است . زبانی که ذکر تو را نگوید لال است . گوشی که کلام تو را نشنود کــر است . و جانی که در خدمت تو نباشد مرده است .
الهی
به عظمتت قسم : که اگر رحم و محبت خداوندیت نبود ٬ هیچ مخلوقی لایق خلقت ٬ و هیچ رسولی لایق امت ٬ و هیچ ولی لایق ولایت ٬ و هیچ عارفی لایق معرفت ٬ و هیچ حکیمی لایق حکمت ٬ و هیچ عاشقی لایق شهرت ٬ و هیچ عابدی لایق عبادت و هیچ مقربی لایق قربت نبود .
الهی
به ذات پاکت قسم ٬ که زمین و زمان ٬ انس و جام ٬ عیان و نهان ٬ افلاک و کهکشان ٬ کون و زمان ٬ ملائک و قدسیان ٬ تسبیح و ذکر صفات و اسما تو گویند . آن ذکر حق است که ٬ که مذکور خود ذاکر باشد . آن عبادت حق است ٬ که معبود خود عابد باشد . آن عرفان حق است ٬ که عارف خود معروف باشد .
الهی
در شبانه روزی چندین بار جان دهم و بمیرم ٬ تا باشد که یکبار به حقیقت ٬ جان به جانان بسپارم ٬ اثری از جان نماند .
الهی
آدمی اگر میدانست که چند قیامت دیده ٬ تا به مقام آدمی رسیده ٬ خود قیامت می کرد تا به انسانیت برسد . تا به برکت انس و مونس ٬ مقام خلافت خود را پیدا می کرد . چون هستی به تعظیم این مقام در آید .
تشکر فراوان دارم از همه ی شما دوستان عزیز که به بنده لطف دارید . برای همگی آرزوی سلامتی و موفقیت و توفیق عبادت و بندگی دارم . یا حق
هستی آهنگهای بسیار دارد . پرده های بیشمار . آواهایی که باید شنید و نوا هایی که باید شناخت . باید به ضرب آهنگ آن پی برد و به رمز های جاودانه اش دل سپرد .
نشانه ها چشم به راهند تا انسان فرا خوانده شود ، به دور دست نظر دوزد و خود را آماده کند ، با تمام وجود ، مهیا و مجهز ، برای رفتن ، برای گام نهادن در راه و بیراه ، برای گریختن از بیم ها ، دلشوره ها و ترسها ، تردیدها ، برای فرو رفتن و فرا رفتن ، عبور از مرزها و گذر از بی نهایت به اقلیم پر رنگ رویا . به سر زمین مکاشفه ها ، به دیار دریافت ها ، به سوی فهمی عمیق تر و هدایت جهان به سوی هر آنچه که می خواهی . کوشش بسیار برای دانستن یک راز . کلیدی برای دستیابی به همه چیز .
هر کس مرکز جهان خویشتن است . نقطه ی تؤامان آغازها و پایان ها . او ارزشهای خود را بنا می نهد و هویت خویش را شکل می دهد . آیا ما پدید آورندگان شرایطیم و یا خود پدیده ایم بر آمده از آن ؟؟ مرزهای اختیار ما کجاست ؟ و دستهایمان در کدامین وادی از نیرو عاری می شوند ؟
در دنیای روابط تاریک . در جهان چراغ های خاموش ، در وادی متروک انسانهای تنها با مناسباتی مخدوش . چه کسی می خواهد در فرد گرایی خود فرو رویم ؟ در دنیای ذهنیات شناور بمانیم ؟ و جهان درون را به معیاری تردید ناپذیر مبدل نماییم ؟ و اینجاست که انسان جستجوگری در مسیر شدن پدید می آید ...
